بكر

Tijdens het verblijf in de Villa Médici, leert Debussy de muziek uit de Renaissance kennen (di Lasso, Palestrina) en bestudeert hij het werk van Wagner. Muziek die met kracht in Debussy’s verdere ontwikkeling zal blijven doorwerken. Desalniettemin voelt Debussy zich in Rome totaal niet op zijn plaats:
“ik voel een onuitsprekelijk ongenoegen met de toestanden die hier niet in orde lijken, dat is alles” 7)
en zo ‘vlucht’ hij naar een plaatsje net buiten de stad waar Diane au bois ontstaat, een werk waarin Debussy’s invloeden van Wagner duidelijk uit naar voren komen 10) en waarmee hij reeds dicht bij de stijl komt van zijn latere meesterwerk L’après-midi d’un faune. De werken die Debussy, als voorwaarde voor zijn verblijf, naar Parijs moet sturen, krijgen niet bepaald grote waardering van de commissie. Commissielid Saint-Saëns vloekt zelfs op een van Debussy’s stukken vanwege de ongehoorde keuze voor Fis-groot als hoofd-toonsoort van een stuk. Wederom zou de kritiek op
Debussy kunnen verwijzen naar een tendens: het idee dat klank en kleur belangrijker zijn dan de klassieke ‘handigheid’, de conventie van een bepaalde toonsoort. Onverstoord gaat Debussy zijn eigen weg verder.
Een jaar voor zijn vertrek naar Parijs geeft Claude Vivier in het Canadese tijdschrift Le Berdache een interview waaruit het streven naar een soort ‘Weiblichkeit’ in de muziek naar voren lijkt te komen:
“Het mannenparool zoals het ons in de westerse samenleving wordt opgelegd, is een parool dat ons verplicht sterk, groot en overheersend te zijn, dat de muziek verplicht tot een doel, dat de opera verplicht tot conflicten en tot een enscenering van het Universele. En dat wordt nu juist vanuit de invalshoek van de gevoeligheid helemaal opnieuw ter discussie gesteld…”