بكر

ordinair, als aan de bar verteld, iets van ranzigheid
Afrika. Ik was de laatste paar dagen alleen.
In de savanne, aan de oevers van het boekoria meer…
Ik weet niet meer welk land. Het zijn er veel daar. Landen met rare namen. Die onthoud ik nooit.
Het Boekoria Meer, dat weet ik nog.
…nou, ja; meer…
Wat je zag was een modderpoel. Een hele grote.
Het regenseizoen was alweer een tijd geleden, vandaar die modder.
Nog al dom eigenlijk, om zo een moddervlakte een meer te noemen.
IJselmeer. Dat is meer!
Dit niet hoor. Nee.
Een paar weken geleden, was er meer water, maar ook toen niet echt een meer.
Of zo.
Ze hebben daar sowieso heel weinig water.
Een grote groep flamingo’s stond op lange poten in de grote modderpoel.
De flamingo’s kwaakten, net zo als de ganzen hier.
Best vervelend.
Ik was daar niet alleen aan de oevers.
Een familie bavianen zat naast me.
pauze
Bavianen? Ja?
duidelijk
Apen.
Met een rode kont.
Ook zij zagen de flamingo’s.
de verteller veranderd, het ranzige verdwijnt een beetje
Plots maakte de sterkste baviaan zich los van de familie. Als een duister en behaard mensachtig wezen sprong hij het water in. Hoekig maar zeer krachtig leek zijn motoriek. Hij sprong, strak in de richting van de groep flamingo’s. De flamingo’s hadden in eerste instantie niet door wat er gebeurde… ik eerlijk gezegd ook niet. Pas toen de woeste aap midden in de vogelschaar een van de roze sierlijke vogels zeer grof bij de slanke hals greep, pas toen snapte ik het en de grote schare flamingo’s met mij.
alle ranzigheid is weg, er is compassie, meelij en snelheid
Geschrokken sloegen de vogels, luid kwakend en zéér chaotisch, op de vlucht en kozen het luchtruim. Ik hield mijn adem in.
Met enkele grote krachtige sprongen kwam de baviaan op het land terwijl hij de panisch met zijn vleugels klapperende flamingo in zijn leren vuist hield.
Het beest.
De baviaan nam geen moeite de vogel netjes om het leven te brengen maar zette direct zijn vlijmscherpe tanden in de flamingo.
De roze veren, zo scheen de baviaan het te leren, waren niet voedzaam dus ging de baviaan over op het plukken van de flamingo terwijl het arme, nog levende beest trachtte te vluchten.
De vogel gilde het uit van pijn. Dat gillen! Wat een vreeslijk geluid.
De flamingo kraaide almaar door terwijl ze langzaam in een homp bloedend vlees veranderde. De baviaan had met zijn scherpe tanden al enkele happen uit de romp van de roze vogel gescheurd, toen hij ineens een poot uit de flamingo trok. Uiteindelijk hield het spartelen van de flamingo op, haar lijf verslapte, de vogel liet het leven terwijl de gehele bèk van de belager met bloed en roze dons was besmeurd.
de netheid blijft, het spreken wordt rustig, onaangenaam kalm
De overgebleven stukken flamingo werden verorberd door een rustige varaan die ondertussen was aangekomen.
Hij smikkelde netjes de kleine restjes vlees van de grond terwijl de baviaan ongestoord de vogel afkloof.
verandering, ranzigheid van tevoor
Ja.
Ik heb foto’s genomen.
Achteraf pas.
Het spectaculaire gedeelde heb ik niet gefotografeerd.
Dat ben ik vergeten.
Ik kan de foto’s wel even laten zien.
Straks.
Het zijn er maar een paar.
Drie of zo.
Ze zijn een beetje onscherp.
Ik heb ook nog andere foto’s in Afrika gemaakt.
Twee rolletjes volgeschoten.
En dat zijn er veel als je bedenkt dat we helemaal geen foto’s mochten maken.
Ik ben er ook nog ziek geweest.
Van het eten daar.
Maar dat heb ik je al verteld.