opdracht II [van MMJFS aan FJdB]

Monday, February 9th, 2009

09.02.2009 opdracht #2 van MS aan FdB
SCHRIJF EEN BRIEF NAER JE ‘OOM EN TANTE’ IN AMERIKA (=WAT ZOEK JE DAAR?)


lieve tante in Amerika, lieve oom in Amerika,

hoewel wij elkaar nog nooit hebben gezien
en ik niet eens zeker weet of jullie ook echt bestaan
verheug ik me zeer jullie eindelijk te mogen ontmoeten
het gaat toch allemaal nog steeds door
ik hoop het zeer
hoop zeer dat alles echt zal uitpakken
vanavond ben ik met herman en wilbert naar de amerikaanse film
the curious case of benjamin button geweest
ik vond het thema van de film maar mager uitgewerkt
er was veel saus van emoties over het verhaal gegoten
het was allemaal een zeer plastisch uitgewerkt mystiek geheel
ik had meer het tergen van de zich kruisende individuele tijden willen voelen
een prachtig tema
vinden jullie niet
hoe ziet jullie huwelijk er tegenwoordig uit
na de film sneeuwde het buiten
maar het is hier meestal te warm
dus blijft niets liggen en word hier alles voornamelijk heel nat
daarom heb ik snel maar een tram
en later nog een bus gepakt om naar huis te komen
in de tram zag ik nog een leuk meisje zitten
ik ging een beetje in haar buurt staan en dacht aan de coole looks van brat pitt in de film
jullie moeten vast minstens zo cool zijn als hij is
ik ben erg benieuwd
het meisje in de tram durfte ik niet aan te spreken geen contact te leggen als het ware
dat gaat hier in europa veel moeilijker dan bij jullie en in de films
hoe hebben jullie elkaar eigenlijk leren kennen
thuis zette ik direct de televisie aan om nog even in contact met de wereld te blijven
ik weet het
het is misschien geen echt contact
maar dat zal dan ook anders zijn als dan eindelijk bij jullie in Amerika ben
op de televisie kon ik op cnn nog even een glimp opvangen van jullie nieuwe president
het 100 dagen item over de financiële crisis
merken jullie daar wat van
ik wed van niet
jullie slaan je er vast door heen
en dat bewonder ik dan ook van jullie
die wils kracht
dat is hier allemaal een beetje anders
we denken hier veel na
in allerlei richtingen
dan lijkt het in jullie ogen misschien een beetje langzaam
hoe wij doen
dat begrijp ik
daarvoor heb ik nog een beetje south park gekeken
de aflevering met de orka
maar die kende ik al
ik hoop niet dat jullie het erg vinden dat het een van m’n lievelings show’s is
waarin amerika op de hak wordt genomen
maar het is maar een beetje
en lachen is gezond
zoals we dat hier zo mooi zeggen
tot slot zag ik de laatste scènes van city by the sea
met robert de niro
waarin zijn personage een politie agent is met een verslaafde en criminele zoon
een hele mooie film
goede muziek ook
en gave dialogen in een uitstekend spel
mooie lijnen en opbouw daarin van de acteurs
de één na laatste scène wordt de zoon van de agent opgepakt en in een politie auto afgevoerd terwijl de vader buiten staat in het tumult van een gigantisch arrestatie team zwaailichten en auto’s en zo
de vader is in zijn arm geschoten
hij bloedt maar voelt het niet
en de zoon draait zich dan nog een keer om en kijkt door de achterruit van de politie auto die hem meeneemt
en zegt iets zonder dat hij of wij
het publiek
niet horen
maar het is wat we allemaal denken
en als we met de lippen van de zoon meelezen zien we het echt
I Love You
de vader, de agent is ontroert en door zijn tranen maakt robert de niro een schitterende glimlach
vol vetrouwen dat alles weer goed komt
en zo is ook de laatste scène
de vader zit met de zoon van zijn zoon op een leeg en zonovergoten strand
en de opa zegt tegen zijn kleinzoon dat als pappa vrij is ze met z’n drieën naar de keys zullen gaan
alleen wij drieën
ik weet niet waar of wat dat is
maar als jullie tijd hebben en zin dan zou ik het gewekdig vinden als ook wij daar met z’n drieën heen zullen gaan
wij alleen met z’n drieën
ik zie er naar uit en hoop
ook al weet ik dat te veel hopen ook niet goed is
goed
ik ben benieuwd of alles bij jullie zo is
of alles er nog staat
zoals we het hier te zien krijgen
tot snel
met liefs
jullie echte neef
F.

zilt

Tuesday, February 1st, 2005

aanwijzing:
Tijdens een witregel, of in de overgang naar de volgende regel, vindt er een pauze plaats. Hoe groter de witregel hoe langer de pauze. Er kan op allerlei verschillende manieren met de tijd omgegaan worden.

ik zal straks het licht uit doen en mij dan
op bed neerleggen
straks

…kut

ik kom dus net thuis

doe het licht in mijn kamer eerst even aan en
zie dat alles zo is als ik het heb achtergelaten
mijn blik rust zich uit

ik ben moe
nu

pas een tijdje later besef ik me dat mijn blik
op die amethist
daar in de boekenkast rust
en ik vraag mij af waarom ik naar die kleine steen daar kijk

dan antwoord ik mijzelf in gedachten
dat ik het niet weet
waarop ik mijzelf vraag of ik dan misschien de steen
even vast zou willen houden
aanraken
vasthouden misschien
en ik wacht weer op antwoord maar voel dat ik al naar de boekenkast neig om de amethist op te pakken

mijn handen omsluiten
de steen
teder
alsof het een klein dier is
heel zachtjes
en ik voel
ik voel het nu
met mijn handen dat
dat de steen een beetje nat is
en warm zelfs

vreemd toch

ik proef eraan
voorzichtig
het smaakt zilt of
of zout

ik kus

ik kus

ik

kut
ik heb stof in mijn mond gekregen
mijn hele mond vol stof

later
later was ik m’n mond
en ga maar even op bed liggen
ik laat mijn kleren aan
ik weet nu even niet waarom
maar laat mijn kleren aan
misschien voor de zekerheid
je weet maar nooit
het is ook warmer zo
beter zo
en ik doe het licht vast even uit

alle lichten in de zaal gaan voor langere tijd uit
ademhaling
lengte
tijd
adem
-
dan gaan de lichten in de zaal weer aan

ik doe het licht maar beter weer aan
lijkt geschrokken
zit recht op
zweet zelfs misschien
ik adem te snel
onderzoekt zichzelf
de kleren
er klopt hier volgens mij iets niet helemaal
onderzoekt het beddengoed
de vloer naast het bed
om mij heen is het niet helemaal
dan de rest van de kamer
angstig vanuit het bed
het is hier niet
zoekt nog een beetje om zich heen
er is hier iets niet goed
lange pauze
wil weer gaan liggen
schiet weer snel rechtop
d’r dwaalt iets hier rond
echt waar
en ik kan niet zo goed zien wat het is
maar ik voel het
ik kan het gewoon voelen
heel duidelijk

het mag niet dichterbij
niet dichter dan dit niet
en het heeft geen

ze staart

het heeft geen gezicht

het lijkt wel alsof ik het op mijn huid hier kan voelen

het laat zich voelen

het is er
hier is het
nu
alle lichten uit
gaat heel snel verder
ik verstar
ik verstar alles in mij stolt de fijnste trillingen de kleinste ademteug alles stopt en ik kan mezelf enkel nog maar waarnemen alsof ik het niet ben een donkere onduidbare schaduw of vlek of een gestalte of een beesd buigt zich langzaam gruwelijk beheerst maar langzaam buigt zich over mij heen en het is een grote gestalte een hele grote gestalte of meer nog een ruimte een ruimte die zich om mij sluit en ikzelf hoor en voel helemaal niets meer jawel ik voel het wel maar het is als verdoofd alsof ik kort geprikt werd en nu verdoofd ben ik kan het deels voelen kan mezelf waarnemen op een hele vage manier waarnemen alsof ik uit hout of beton besta en er is een hard angstig lachen en het lijkt op schreeuwen op doodskreten maar ze lachen van heel ver weg heel ver weg maar in mij diep in mij of het is dichtbij kut ik weet het niet kut shit ik neem een diep schuldgevoel waar ik kan niet schelden sorry fuck kanker nee niet schelden ik moet schelden in mijn woorden bijten vlijmscherp zijn nu ik heb iets afschuwelijks gedaan ik wil het niet toegeven het gaat niet ik kan het niet en ik weet het niet meer maar het is afgrijselijk ik ben slecht een slecht mens hier ik heb het meest afschuwelijke gedaan wat mensen kunnen doen en het is voorbij en het kwaad is in de tijd gebeiteld uit beton ik ben een standbeeld geworden en ik voel het mijn lobgen staan sijf hard stil mijn hard is weg ik het is er niet ik heb geen hart meer ik voel niets ik kan het niet meer omdraaien alles ligt hier vast en dan
neemt
de gestalte
mij geheel in zich op
het zuigt mijn ziel op
mijn adem
en ik voel hoe ik losgekoppeld wordt
weg uit de tijd
het lijkt alsof alles
zand is of gruis
en koorts
ik voel hoe de ruimte om mij heen
van mij afvalt
uiteenvalt

langere stilte
rust

weet je
ik

ik kan alleen maar wachten

ik kan enkel en alleen maar wachten tot dat dit hier over is
ik kan niets anders doen dan wachten

levenloos

pauze

en ik blijf het tot mezelf zeggen
ik herhaal het gewoon

ik kan alleen maar wachten ik kan alleen maar wachten
tot het over is kan ik alleen maar wachten alleen maar wachten
tot het over is en dan mag ik slapen
dan mag ik weer naar huis
en ik kwam thuis

licht plots weer aan
zit recht
op de rand van het bed
staart
misschien uitgeput
drink af en toe een slok
water uit een glazen fles

ik keek in mijn kamer en zag dat alles er nog was
zoals ik het had achtergelaten

mijn blik rustte zich uit
sneller dan eerst
een tijd later werd ik mij ervan bewust dat mijn blik
op de amethist
in de boekenkast rustte
en ik vroeg mij
waarom ik naar deze steen
in mijn kamer keek

ik antwoordde mijzelf
in gedachten
dat ik het niet wist
toen vroeg ik mijzelf of ik dan misschien de steen
het kleine mineraal
vast zou willen houden

en ik wachtte kort op antwoord maar voor ik dat kreeg
boog ik mijzelf al naar de boekenkast om
de amethist op te pakken

mijn handen omsloten
de steen
vol tederheid alsof het een klein kind was

en ik voelde
ik voelde met mijn handen dat de steen een beetje nat was
en warm

en ik proefde eraan
het smaakte zout

zwart