Die ochtend werd ik wakker van het oorverdovende gesnurk van de twee Essen, die eigenlijk allebei A heten. Ze snurkten in hoquetus, en maakten zo een hermitsche muur van geluid en ruis waardoor het onmogelijk was verder te slapen. De kamer stonk. Ik had een flinke kater en wankelde toen ik even uit bed stapte om te kijken of ik nog uit bed kon stappen. Het lukte. De twee russische vrienden hadden de nacht daarvoor minstens een viervoud aan vodka ingenomen en ik vroeg me af hoe de blonde S. überhaupt in het stapelbed terecht was gekomen. Toen de Australier en ik die nacht namelijk boven kwamen, lag de Blonde nog languit op de bank in de living van het hostel. In Khrenovukha-coma.
Khrenovukha is wodka, gestookt op basis van hoofdzakelijk Khren; wat ongeveer gelijk is aan het Oostenrijkse Kren, het Duitse Meerrettich, het Japanse Wasabi, de Vlaamse Mierikswortel, het Engelse Horse-radish, known, loved and used all over the world.vodka-klein
Deze op mierikswortel en honing gebasseerde wodka glijdt fluweel-zacht naar binnen, versprijdt plotseling de meest heerlijke soorten van warmte, heeft een zeer heldere en schone afdronk en ontploft als in slow-motion uiteindelijk diep in de ziel.
Het was nog veel te vroeg om op te staan, ik dronk een paar flesjes water leeg en kroop weer terug in bed, maar het gesnurk was nog altijd echt te hard. Gewelddadig. Industrie-luid. De Australier was er ook van wakker geworden, keek me verwilderd aan, schudde zijn hoofd, gebaarde me dat ik de Essen allebei een klap voor hun hoofden moest geven en viel weer in slaap. Ik probeerde het met een ferme tik op de onderkant van het bed, maar het mocht niet baten, S en S gingen gewoon door met zagen. Dankbaar pakte ik m’n I-pod en stopte m’n oren dicht met Monteverdi Madrigalen. Dat ging beter. Het snurken was ver weg nu, de stank van mensen in de morgen helaas niet. In gedachten trachtte ik een I-pod-nose te ontwerpen.
Vreemdgenoeg had ik die nacht, na het Khrenovukha-avontuur, na de verwarring en de dronkenschap, vele dromen gehad. Die combinatie kende ik nog niet. Normaal droogt alcohol ook het droomlandschap totaal uit. Toen ik voor de tweede keer wakker werd ging ik daarom snel met koffie en peuken buiten zitten om de dromen te vangen en op te schrijven.
Dromen bieden soms de mogelijkheid, eerlijk en oprecht met onszelf te zijn, oog-in-oog met het Ik te staan. Ja toch? Er zijn geen geheimen meer nodig, alleen discretie is van bellang. En dat is misschien nog veel moeilijker te verzorgen dan een geheim te bewaren. Discretie.
Toen ik een tijdje in de warme na-ochtend-zon had zitten schrijven kwamen de twee Essen buiten. Aandoenlijk als trollen na hun winter-slaap, verward over de plotse lente en het felle licht. Ze vroegen me wat er die nacht allemaal gebeurd was. Ik dichtte de gaten van hun geheugen door hen te vertellen over hun dronkenschap, hun gedrag, de ruzie met de andere russen, hun plotselinge verdwijnen, hun schulden en zo voort. Ik deed het streng omdat ik van een van hen nog tamelijk veel dollars tegoed had.
Ze schaamden zich, boden herhaaldelijk hun welgemeende excuses aan en gaven mij het voorgeschoten geld terug. Alles was weer vereffend, we waren weer onafhankelijk van elkaar en ik kon weer vriendelijk doen.
Terwijl ik aan m’n derde koffie, m’n vijfde sigaret en m’n achtste fles water was begonnen, openden zij hun eerste halve liter bier.
It works better against hang-over, zei een van de Essen, de blonde, en hij rilde van een kou die ik niet voelde.
Ik vroeg hen of ze van plan waren voor altijd in Amerika te blijven, of dat er ook voor hen een dag in de toekomst lag waarop ze terug moesten gaan. Ze vertelden me hoe hun beider ouders Green-cards bij een soort loterij hadden gewonnen. Ik kon het maar amper geloven en dacht aan de enorme hoeveelheden spam-mail die Green-cards and Good-fortune beloofden. De twee Essen waren all pretty serious about it.
Later vertelde ik hen over de onverklaarbare en zachte pijn van het verlangen dat ik naar Rusland koester sinds dat ik heel klein ben, en over mijn Rusland-spreekbeurt toen ik tien was vertelde ik, toen ik blini’s voor m’n klasgenootjes had gebakken en de juffie me zei dat ik als een echte schoolmeester voor de klas had gestaan. Ze luisterden aandachtig en waren geraakt en openden hun harten voor mij en nieuwe halve liters bier voor zichzelf. We hadden echt ziels-contact, rookten en spraken verder over Rusland, over de corrupte politie, over het duur geworden Moskva, het mooie St. Petersburg, de bloemen en de mooie vrouwen in de zomer, de vodka en depressie in de winter, over het fucked up education-system hier in Amerika, over de niet nagekomen afspraak dat Amerika in de jaren 1960 Alaska aan Rusland terug zou geven, over Sarah Palin lachten we en over het beeld dat een Rus vanaf de aleoeten makkelijk op Amerikaan’s grondgebied zou kunnen spugen.
We should have nuked that damn place, back in the sixities, zei een van de Essen ernstig.
De ander knikte even ernstig mee. Yeah. They where all pretty serious about it.
De zon had zich verplaats en ons terasje lag nu in de koele schaduw van de omliggende gebouwen. Met de middag vertrokken de twee; terug naar Chicago om na het weekend weer nuchter verder te kunnen leven, te werken en te studeren.
Bij hun vertrek gaven ze me een klein grijs lucifer-doosje met rood Russisch opschrift. Een gebaar dat m’n hart raakte. In mezelf beloofde ik het doosje nooit kwijt te zullen raken.
You should come over to visit us in Chicago one day.
Sure, I will. I definitely will, one day…
En ik wist niet zo goed wat ik daarmee precies beloofde.
